در خدمت و خیانت دیزاینرها

واژه‌ی «طراحی» یکی از پربسامدترین کلمات به‌کار رفته در عناوین شغلی میهمان‌های کارگاه است. از طراح محصول و طراح تجربه تا طراح گرافیک و طراح خدمات. چندسال پیش و در حاشیه‌ی رونمایی از کتابی، از سخنران که نامش خاطرم نیست، شنیدم که «طراحی» ترجمه‌ی خوبی برای «دیزاین» نیست. این گزاره، همیشه گوشه‌ی ذهن‌ام بود و مترصد فرصتی بودم تا با میهمانی درباره‌ی مفهوم دیزاین گپ بزنم. خوشحالم که تورج صابری وند دعوت‌ام را پذیرفت و حاصلش، یکی از طولانی‌تر گفت‌وگوهای کارگاه شد.

گفت‌وگوی من با تورج صابری وند از همین مساله و پرسش آغاز شد، اما پاسخ مستقیم‌اش پس از گذشت قریب یک ساعت و در میانه‌های گفت‌وگو بیان شد. پیش و پس از تلاش برای فهمِ معنا و کارکرد دیزاین، پیرامون مفاهیم دیگری همچون خلاقیت، سلیقه، ارتباط هنر و دیزان و مسئولیت‌های اجتماعی گپ زدیم و ماحصلِ کار، گشت‌وگذاری چندوجهی پیرامون دیزاین، کارکردهای تجاری‌اش و الزام‌های آن شد که می‌تواند راهگشای طراحان، صاحبان کسب‌وکار و علاقه‌مندان به این عرصه و حرفه باشد.

در انتهای گفت‌وگو با تورج صابری وند درباره‌ی «پروژه‌ی دختران افغانستان» گفت‌وگو کردیم. این پروژه، برنامه‌ای آموزشی و غیر انتفاعی است که که به دختران افغانستانِ اسیر در حکومتِ طالبانی، مهارت‌های طراحی را آموزش می‌دهد و ایشان را برای ورود به بازار کار آماده می‌کند.

دوره‌ی تازه‌ی این برنامه، دیگر محدود به گستره‌ی جغرافیایی افغانستان نیست و دخترانِ ایرانیِ نیز می‌توانند در آن حضور داشته باشند. این برنامه رایگان است و با هدف توانمندسازی زنانِ نیازمند به کمک طراحی شده است. هرچند، یقیتا تورج با کلمه‌ی «کمک» که در سطر بالا آمده موافق نیست و هیچ هم بعید نیست که بخواهد آن‌را حذف کنم!

توضیح بیشتر این برنامه رو می‌توانید در این لینک بیابید. همچنین اگر فرصت جذب کارآموز دیزاین را در کسب‌وکار خود دارید، با تورج صابری وند و همکارانش تماس بگیرید تا از دانش‌آموخته‌های ایرانی و افغانستانی این دوره، نیروهای مستعدی را به شما معرفی کنند.