شیما شعاعی، فعال حوزهی زنان، در این اپیزود کارگاه دربارهی جنبش «میتو» در ایران و مسیر پرپیچوخم آن صحبت میکند. جنبشی که بنا بود به قربانیان خشونت جنسی امکان روایتکردن بدهد، سکوت و انکار را بشکند و توجه جامعه را به تبعیضهای جنسیتی و مصونیت آزارگران جلب کند.
اما جنبش میتو در ایران تا چه اندازه به این هدفها نزدیک شد؟ روایتهای شخصی چه تأثیری بر آگاهی عمومی گذاشتند و این آگاهی چگونه میتوانست به تغییر در روابط اجتماعی، محیط کار، دانشگاه و فضای فرهنگی منجر شود؟ در جامعهای مردسالار، با سازوکارهای حقوقی و اجتماعیِ ناکافی برای حمایت از قربانیان، شنیدهشدن یک روایت چه فرصتها و چه مخاطراتی دارد؟
در این گفتوگو، از دستاوردهای جنبش میتو، تغییر زبان عمومی دربارهی خشونت جنسی و نقش شبکههای اجتماعی در گسترش این بحث آغاز میکنیم و به نقد کجرویها، داوریهای شتابزده و دشواریهای عدالتخواهی در فضای عمومی میرسیم. همچنین دربارهی این پرسش صحبت میکنیم که چگونه میتوان همزمان صدای قربانیان را جدی گرفت و نسبت به پیچیدگیهای اخلاقی و حقوقیِ افشاگری حساس ماند.
این اپیزود تلاشی است برای فهم دقیقتر جنبش «میتو» در ایران؛ نه برای دفاع بیچونوچرا از آن و نه برای محکومکردنش، بلکه برای گفتوگو دربارهی خشونت جنسیتی، عدالت، مسئولیت و امکان ساختن فضایی امنتر برای روایتکردن و شنیدهشدن.
