این گفتوگو در زمانی انجام شد که خیال میکردم هنوز «گفتوگو» مهم است و «شنیدن» خواهان دارد و «دانستن» فایده میسازد. این گفتوگو در زمانی انجام شد که «ما» بیشتر بودیم و این مای بیشتر، امیدی حمل میکرد و چیزهای بهتری میخواست. این گفتوگو در زمانی انجام شد که دیماهِ خونینِ ۴۰۴ رخ نداده بود. حالا انگار هرکاری نالازم، ناکافی و عبث است.
در بخش سوم گفتوگو با شروین وکیلی و در ادامهی دو اپیزود قبلاش، به وضعیتِ جریانهای چپ در ایرانِ امروز پرداختیم. گفتوگویی که در حالوهوایی دیگر و بهتمامی متفاوت با حالا ساخته و پرداخته شد. اما شاید، کمی و قدری، برای وضعِ حالایمان نیز فایده بسازد. شاید.
اپیزودهای مرتبط به این گفتوگو
