در این اپیزود با دکتر علی هادوی درباره این پرسش بنیادین صحبت کردم که در موقعیتِ زمانی و مکانی کنونی و پس از رخدادهای خونین دی ماه ۱۴۰۴، اساساً امر گفتوگو چه ضرورتی دارد؟ آیا فلسفه و علوم انسانی باید در لحظههای سوگ و خشم سکوت کنند، یا دقیقاً در چنین بزنگاههایی است که حضورشان معنا پیدا میکند؟
«خشم» عنصر کانونی در وضعیتِ کنونیست. آنچه در بین همهی ما مشترک است، تجربهی احساس خشم و استیصال است. این خشم را چگونه میتوان فهمید؟ آیا شکل، مقدار و نحوهی بروزش با تجربههای سیاسی-اجتماعی پیشین تفاوت دارد؟ علی هادوی از منظری پدیدارشناسانه به آن نزدیک میشود و صورتبندی نسبتا تازهای از روایتهای متداول عرضه میکند.
